Copy
Welkom in de nieuwsbrief! 8ste jaargang! 4de editie van 2020



Welkom in deze nieuwe blog!


Net terug van een 10daagse vakantie op eigen bodem,
en langzaam weer wat zaken aan het oppakken.

Voor mij eindigt het jaar altijd op 24 juli. Daarna komt de dag buiten de tijd, opgevolgd door de eerste dag van het nieuwe Maya jaar op 26 juli. De dag die het dan is in de Tzolkin kalender is de energie voor het hele jaar.

Aankomend jaar is dat Blauwe Storm om Toon 2. Vorig jaar zijn we begonnen aan een nieuwe cycli van 13 jaar, en dit jaar betreden we het podium.
 
We komen uit in het centrum, het eeuwige nu van Tzolkin. En worden volgend jaar allen op ons eigen manier uitgenodigd het oog van de storm te zijn.

Dit jaar ligt er veel op ons te wachten,
we zullen worden uitgenodigd in ons kracht te blijven, in ons liefde.

Voor mij een extra speciaal jaar, want  naast dat het levenswiel een cycli van 7 jaar rond maakt, beëindig ik een zelf een cycli van 13 jaar.

Ik betreed aankomend jaar toon 13 van de witte hond golf, mijn persoonlijke ascensie golf. De eerste keer dat ik in die golf terecht kwam werd ik op mijn verjaardag ingewijd in Peru, als Sjamaan. De tweede keer dat ik in die golf terecht kwam lanceerde ik mijn eerste boek, en deed ik de activaties.

Wie weet wat ik dit jaar mag ervaren!

Maar eerst mag ik nog even door de diepte. Omdat het einde van deze fase eraan komt, merk ik op dat ik de afgelopen 12 jaren aan het ben overzien. Deze fase was wat in tzolkin heet, de mentale fase, gekoppeld aan de mannenlijn, ziel en missie. En dat heb ik gedaan.

Ik heb de pijn van de emotionele fase een plekje kunnen geven, overstijgen, maar kwam nog een rauw stuk tegen wat ik graag met jullie deel:

 


DE MANNELIJKE WOND VAN MISLUKKING

Ik ken hem al mijn hele leven, en word er vaak in de ochtenden mee wakker. Een pijn in mijn thymus chakra. Het schijnt een hoger chakra te zijn van de nieuwe tijd, en tegelijk is het centrumpunt van mijn Friese Oerstam. Deze week in een drakensessie van mijn liefje gingen we kijken of we daar bedding aan konden geven.

Een pijn, te groot om te voelen, groter dan mij, groter dan mijn mannenlijn, misschien zelfs wel groter dan mijn Friese Oerstam. In mijn innerlijke beeld, stond ik als 18jarige jongen te kijken naar het oog van Sauron, een groot zwart gat lonkte naar me. Niet wetende wat ik mee moest doen. En de impuls ontstond om erin te stappen.

Opeens werd ik me ervan bewust, dit heb ik ervaren rond die leeftijd. Ik kon mee gaan met de flow, het leven van huisje boompje beestje, maar wist dat ik dan een herhaling zou worden van de pijn van mijn voorouders. Toen, ben ik bewust uit de standaard gestapt, en betrad moedig, noem het maar het heilige pad. Maar het duurde lang, voordat ik die woorden eraan kon geven. De eerste tijd was een zwart gat waarin terecht kwam. Ik raakte alles kwijt, van vriendin, huis, vrienden etc. Er was geen pad, alleen zwaarte.

Dit deel liet zich nu zien in mij, het deel wat het heel zwaar heeft gehad, een vastgelopen deel, eruitziende als een monsterig moeras. Altijd maar doorgaan. Maar in het proces van heling liet zich ook een ander deel zien, iets wat ik beschrijf als de tovenaar. Hij nam zoveel ruimte in, dat ik niet bij de heling kon komen van het vastgelopen deel. Constant zette hij een gouden scherm om de pijn, als overlevingsmechanisme. Om te laten zien dat het goed ging, angst om als prooi opgegeten geworden, en gedwongen om maar door te gaan.

Met dit deel trad ik nu echt in contact, het liet mij de angst zien die het bij zich droeg. De angst om de mislukking te erkennen. Dit trilde door tot diep in mijn mannenlijn.

Wij mannen willen altijd graag door, niet stilstaan, maar verder proberen hetgeen op te lossen. We varen op open zee, het voedsel en water is bijna op, maar we keren niet terug. We zetten constant alles op het spel, om maar dat beloofde land te vinden. Mislukking kan niet worden toegegeven, want dan ben je zwak, en kan je als prooi worden opgegeten. Maar wanneer gaan wij als collectief een stilstaan? En toegeven dat de wereld die we nu gebouwd hebben mislukt is? Dat we op vele gebieden beter opnieuw kunnen beginnen?

Voor mij is dit de komende tijd een pijn die ik heb te doorvoelen. Mijn mislukking. Ik hoef even geen geluk, dat streven ken ik goed genoeg. Ik ben even bij de mislukking…

Mijn geliefde nodigde me uit het vrouwelijke uit te nodigen, om bij ons te zijn. Waarop wij schaamte voelden, we durfden niet in contact te treden vanuit deze kwetsbaarheid. Maar toen we het toch voorzichtig deden, voelden we geen oordeel, alleen maar compassie…

Ja, wij mannen hebben dit aan te kijken, ieder op zijn eigen manier, in eigen tempo. We hoeven even niet verder, maar mogen juist even naar binnen, en contact maken met die mislukking. Bedding geven aan die delen, die het zwaar hebben gehad, die constant verder moesten. Juist dan, komen we weer verder…



 

Het Levenswiel - De Sleutel der Eenheid


Wederom gaan we dit jaar van start met het Levenswiel.

Het afgelopen jaar hebben we het goddelijke mannelijke en het goddelijke vrouwelijke verwelkomd in het Levenswiel. Richting het einde opende zich een nieuwe laag, een laag van verwondingen die veel van ons gedrag in de onderstroom aanstuurt. Een laag waar nog veel pijn en nee zit tegen de nieuwe aarde werkelijk te gronden. Een laag waar manipulatie verward kan worden met onze intuïtie. Maar ook een laag waarin al onze diepste geschenken liggen verscholen. Nu we het mannelijke en vrouwelijke hebben samengebracht, is er voldoende veiligheid voor deze laag. Wees welkom in editie 7 van het wiel.
 

Geschenken van het Christuskind


We kwamen allen met prachtige ideeën en geschenken naar de aarde. Maar de materie was voor velen harder dan gedacht. We ondervonden weerstand, hardheid, vervorming, pijn en dit wezenlijke deel raakte teleurgesteld. We bedachten dat om veiligheid te creëren we ons moesten richten naar buiten, de wereld en anderen veranderen, actief bezig zijn met helingswerk en bijdragen aan het transformatieproces in de wereld.
 
Het Christuskind kon toen nog niet volledig op aarde landen omdat er nog geen bedding bij de meesten van ons was: Ouders, school, allerlei structuren stonden nog niet in het licht, waardoor het in de oude aarde zich niet veilig en thuis voelde. Het bouwde muren, moest zich verstoppen, vervormen of in een eigen afgescheiden wereld leven.

Nu wij als volwassen persoon zijn geland en ons licht de aarde raakt en doorwerkt in delen van ons leven: onze gedachtes, hoe we omgaan met emoties, handelingen, creaties, relaties. Nu er al zoveel licht en puurheid in de wereld is. Nu we onze innerlijke man en vrouw een plek hebben in ons leven, is er een veilige bedding gecreëerd waar we nog meer van ons licht en de geschenken Christuskind kunnen ontvangen.
 
Ga naar de landingspagina!

De teams van begeleiders en startlocaties worden in augustus definitief samengesteld. Vanaf dan beginnen we ook in overleg met het indelen van deelnemers. We hebben vooraf een kort gesprek waarin we de welkomstwaarden van het Levenswiel doornemen, zodat er een stevige en veilige bedding ontstaat voor het aankomende schooljaar.

Investering: € 1111,- *

* de 2 weekenden zijn volledig verzorgd met biologisch eten en slapen
 
Dag 1: za 19 september, zo 20 september, za 3 oktober of zo 4 oktober 2020
Dag 2: za 21 november of zo 13 december 2020
Dag 3: zaterdag 6 februari 2021
Weekend 1: vrij 2, za 3 en zo 4 april 2021
Weekend 2: vrij 4, za 5, zo 6 juni 2021 te Orvelte
 
De officiële inschrijving start vanaf 1 juli, de gesprekken starten in augustus!
Als jij je inschrijft wordt je uitgenodigd voor een gesprek...

Copyright © 2020 School van Ascensie, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.

Email Marketing Powered by Mailchimp